son bilmemkaç günümde mario günlerime geri döndüren bi oyun bu. mario'yla kıyaslayamam tabi, o zamanlar en büyük eğlencem asansörün kapısını çekmek suretiyle insanları mağdur etmekti. neyse efenim, tıpkı mario'da olduğu gibi bi prensesimiz var kurtarılmayı bekleyen. elemanımızın amacı onu aramak. oyuna gün doğuşu eşliğinde karanlık sokaklarda volta atarken-muhtemelen elinde bira vardır- başlıyoruz. sonra binbir zorluklarla -çokça kafa yorarak- puzzle parçaları toplamaya çalışıyoruz. sonra onları birleştiriyoruz falan. game-over olayı yok, öldünüz mü; zamanı geri alabiliyor, yavaşlatabiliyorsunuz. çocukça gözükse de büyüklere bile fazla bir oyun braid. çünkü oyunu bitirince öyle bir yamultuyor ki sizi gözler doluyor, eller titriyor. böyle bir bitiş olamaz, olmamalı, ayıptır! sadece bitişiyle bile açık ara oynadığım en iyi mini oyundur kendileri.beni sen delirttin prenses, bilesin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder